Interio

مرکز تحقیقات چاقی و عادات غذایی پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی تهران

1392/06/14 | ایجاد کننده: 64

جدیدترین داروهای کاهش وزن

با EMRI توجه به گزارش سازمان بهداشت جهانی (WHO)، افراد با BMI> 25 در گروه اضافه وزن و افراد با BMI> 30 در گروه چاق طبقه بندی می شوند. در سال 2012، دو داروی جدید توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای درمان چاقی مورد تآیید قرار گرفت. این دو دارو شامل Belviq (هیدروکلراید لورکاسرین) و Qsymia (فنترمین و توپیرامات) می باشند. هر دو به عنوان یک مکمل دارویی همراه با یک رژیم غذایی کم کالری و افزایش فعالیت بدنی برای بزرگسالان که BMI> 30 (چاق) دارند، توصیه شده است. همچنین می توان برای افراد با BMI > 27 (دارای اضافه وزن) که حداقل یکی از بیماری های مرتبط با چاقی (مانند دیابت، دیس لیپیدمی، پرفشاری خون) را دارا می باشند، تجویز کرد. اگرچه معیارهای استفاده از این دو مشابه است اما این دو دارو متفاوت می باشند که می بایستی پزشکان جوانب متعددی را در نظر گیرند.

مکانیسم عمل

لورکاسرین یک آگونیست گیرنده سروتونین است که به شدت برای گیرنده خاص 5-HT2C سروتونین انتخابی می باشد که در تنظیم اشتها نقش دارد. اگرچه مکانیسم دقیق فعالیت آن شناخته نشده است، اما بر این باورند که لورکاسرین باعث سیری، کاهش مصرف غذا و در نتیجه از دست دادن وزن می شود. فنترمین/ توپیرامات، ترکیبی از فنترمین (این دارو باعث کاهش اشتها و کاهش مصرف غذا می شود) و داروی ضد صرع توپیرامات می باشد. مکانیسم عمل دقیق داروی توپیرامات در کاهش وزن شناخته نشده است اما ممکن است در افزایش سیری و سرکوب اشتها نقش داشته باشد.

دوز و نحوه مصرف دارو

دوز مصرفی لورکاسرین، 20 میلی گرم، خوراکی دو بار در روز در دوزهای تقسیم شده به صورت 10 میلی گرم در صبح و 10 میلی گرم در شب می باشد. این دوز برای طول مدت درمان ثابت باقی می ماند و نمی بایست افزایش یابد زیرا باعث افزایش عوارض جانبی آن می شود. دوز روزانه فنترمین/ توپیرامات، پیچیده تر می باشد.این دارو در چهار دوز ترکیبی مختلف تجویز می شود که منعکس کننده یک افزایش تدریجی در قدرت آن می باشد.درمان با کمترین دوز ترکیبی از 3/75 میلی گرم فنترمین و 23 میلی گرم توپیرامات یک بار در روز در هنگام صبح آغاز می شود. از دوز شب باید اجتناب شود زیرا این دارو ممکن است باعث بی خوابی شود. پس از 14 روز از افزایش تدریجی، دوز توصیه شده برای 10 هفته آینده، 7/5میلی گرم فنترمین و 46 میلی گرم توپیرامات می باشد. در هفته 12، می بایستی کاهش وزن ارزیابی شود. اگر حداقل 3 درصد کاهش وزن مشاهده نشد، یک تغییر در درمان توصیه می شود. در این زمان، می توان دوز دارو را افزایش داد و به 11/25 میلی گرم فنترمین و 69 میلی گرم توپیرامات به مدت 14 روز و سپس افزایش نهایی و بالاترین دوز دارو یعنی 15 میلی گرم فنترمین و 92 میلی گرم توپیرامات برای 10 هفته دیگر رسانید. در پایان 12 هفته دوم، این دارو باید از طریق یک فرآیند مانند از شیر گرفتن به صورت تدریجی قطع شود. قطع ناگهانی توپیرامات باعث تشنج در افراد بدون سابقه صرع یا تشنج می شود.

عوارض جانبی

لورکاسرین و فنترمین/ توپیرامات هر دو دارای خطرات و اثرات جانبی می باشند که پزشکان می بایست قبل از شروع درمان این عوارض را با بیماران در میان گذارند. لورکاسرین یک داروی سروتونرژیک می باشد که می تواند باعث پیشرفت سندرم سروتونین که شامل تغییرات وضعیت ذهنی، عدم تعادل سیستم عصبی اتونوم، اختلالات عصبی-عضلانی و شکایات گوارشی (تهوع، استفراغ و اسهال) شود. علاوه بر این، داروهای تجویزی برای درمان اختلالات خلق و خوی و اضطراب، مانند مهار کننده های جذب انتخابی سروتونین، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای، داروهای ضد روان پریشی، مهارکننده های مونوآمین اکسیداز، لیتیوم و بنزودیازپین ها، ممکن است عوارض منفی بر روی سیستم عصبی مرکزی (CNS) داشته باشند و خطر ابتلا به سندرم سروتونین، به ویژه هنگامی که به طور همزمان با لورکاسرین مصرف می شود.

فنترمین/ توپیرامات ممکن است باعث تغییر خلق و خوی و فرایندهای فکری فرد از جمله تمایل به خودکشی شود. همچنین بر سیستم عصبی مرکزی (CNS) نیز تآثیر می گذارد که شامل سرگیجه، خواب آلودگی و اختلال شناختی می باشد. قبل از شروع درمان با هر دو دارو، می بایست از بیماران تاریخچه قبلی مشکلات روحی و روانی، از جمله افسردگی، اضطراب، روان پریشی و افکار خودآزاری و یا افکار خودکشی گرفته شود. از مصرف الکل، نارکوتیک ها و باربیتورات ها در طول درمان با فنترمین/ توپیرامات می بایست اجتناب شود. بیماری های دریچه ای قلب، به طور خاص نارسایی های آئورت و یا دریچه های میترال در داروهای سروتونرژیک مشابه که برای گیرنده 5-HT2 انتخابی می باشند، دیده شده است، بنابراین لورکاسرین نیز ممکن است باعث افزایش خطر بیماری های دریچه ای قلب شود.

موارد منع مصرف

هر دو داروی لورکاسرین و فنترمین/ توپیرامات در دوران بارداری منع مصرف دارد. هنوز شناخته نشده است که آیا لورکاسرین در شیر مادر ترشح می شود یا نه اما توپیرامات و آمفتامین (مشابه ترکیب شیمیایی فنترمین) به صورت جداگانه در شیر مادر ترشح می شوند، بنابراین ممکن است ترکیبی از فنترمین/ توپیرامات نیز در شیر مادر حضور داشته باشد. با توجه به خطرات ناشناخته در نوزادان، درمان با هر دو دارو در دوران شیردهی توصیه نمی شود. اگرچه لورکاسرین با ناهنجاری های مادرزادی خاصی همراه نیست، اما کاهش وزن مادر در دوران بارداری به نفع او نمی باشد. بنابراین، در دوران بارداری منع مصرف دارد. فنترمین/ توپیرامات دارای خطرات مربوط به دوران بارداری و نواقص مادرزادی در سه ماهه اول می باشد. استفاده از این دو دارو در سه ماهه اول بارداری می تواند باعث شکاف دهان در جنین، در هر دو لب و کام شود. فنترمین/ توپیرامات همراه با مصرف قرص های ضد بارداری خوراکی، می تواند باعث خونریزی و یا لکه بینی شود.

هنوز ایمنی و اثربخشی هر دو داروی لورکاسرین و فنترمین/ توپیرامات در نوجوانان و کودکان زیر 18 سال ثابت نشده است. داده های محدودی از کارآزمایی های بالینی در مورد اثرات دو دارو در افراد مسن تر از 65 سال وجود دارد. بنابراین، در هنگام تجویز دارو نه تنها BMI بلکه سایر شرایط مربوط به سن و داروهای همزمان مصرفی که می تواند باعث کاهش اثر و یا تداخل شود نیز در نظر گرفته شود.

براي مشاهده خلاصه ای از مکانیسم عمل و عوارض جانبی هر دو دارو، به فايل ضميمه مراجعه فرماييد.

نتیجه گیری

پیشگیری و درمان چاقی و بیماریهای مرتبط با آن، همچنان به عنوان نگرانی هایی در حوزه سلامت و بهداشت می باشد. کاهش حداقل 5% از وزن بدن می تواند خطرات مرتبط با چاقی مانند بیماری های قلبی عروقی و دیابت را کاهش دهد. در مطالعات، کاهش وزن برای هر دو دارو به طور متوسط در محدوده از 3% تا 10% نشان داده شده است. بنابراین، بیماران نمی بایست انتظار کاهش وزن سریع و درصد بالا را داشته باشد. می بایست آموزش بیمار در مورد تغییر در شیوه زندگی، از جمله انتخاب های غذایی کم کالری، فعالیت بدنی منظم نیز به درمان دارویی اضافه شود. اما می بایست هنگام تجویز این دارو عوارض جانبی آنها برای بیمار کاملا توضیح داده شود اگر حداقل 5% کاهش وزن به دست نیامد، می بایست مصرف داروها قطع شود. قابل ذکر است که در حال حاضر داروی لورکاسرین جهت تجویز در بازار ایران موجود نمی باشد.

منابع

1.Cawley, J., & Meyerhoefer, C. (2012). The medical care costs of obesity: An instrumental variables approach. Journal of Health Economics, 31, 219–230.

2.Dietrich, M. O., & Horvath, T. L. (2012). Limitations in anti-obesity drug development: The critical role of hunger-promoting neurons. Nature Reviews, 11, 675–691. doi: 10.1038nrd3739

3.Eisai Pharmaceuticals. (2012). Belviq® [package insert]. Woodcliff Lake, NJ. Retrieved from http:// us.eisai.com/package_inserts/BelviqPI.pdf

4.Finkelstein, E. A., Khavjou, O. A., Thompson, H., Trogdon, J. G., Pan, L., Sherry, B., & Deitz, W. (2012). Obesity and sever obesity forecasts through 2030. American Journal of Preventative Medicine, 42, 563-570. doi: 10.1016/j. amepre.2011.10.026

 
5.Finucane, M. M., Stevens, G. A., Cowan, M. J.,Danaei, G., Lin, J. K., Paciorek, C. J., Ezzati, M. (2011). National, regional, and global trends in body-mass index since 1980: Systematic analysis of health examination surveys and epidemiological studies with 960 country-years and 9.1 million participants. Lancet, 377, 557–567. doi:10.1016/S0140-6736(10)62037-5

6.Food and Drug Administration. (2012a). FDA news release. Retrieved from www.fda.gov/ NewsEvents/Newsroom/PressAnnouncements/ ucm309993.htm Food and Drug Administration. (2012b). FDA news release. Retrieved from www.fda.gov/ News Events/Newsroom/Press Announcements/ ucm312468.htm

7.Gadde, K. M., & Rubino, D. M. (2012). A review of topriamate and phentermine: A combine therapeutic approach for obesity. Clinical Lipidology, 7, 13–25. doi: 10.2217/clp.11.65
 
8.Guillemette, T., & Yount, S. M. (2012). Contraception and antiepileptic drugs. Journal of Midwifery and Women’s Health, 57, 290–295. doi: 10.1111/j.1542-2011.2012.00180.x
 
9.Hunt, S., Russell, W. H., Smithson, L., Parsons, I., Robertson, R., Waddell, B., ... Craig, J. (2008). Topriamate in pregnancy: Preliminary experience from the UK epilepsy and pregnancy register. Neurology, 71(4), 272–276

10.Ogden, C. L., Carroll, M. D., Kit, B. K., & Flegal, K. M. (2012). Prevalence of obesity in the United States, 2009–2010. NCHS Data Brief, no. 82. Hyattsville, MD: National Center for Health Statistics

11.Vivus, Inc. (2012). Qsymia [package insert]. Mountain View, CA. Retrieved from www.qsymia. com/pdf/full-prescribing-information.pdf

12.Wong, D., Sullivan, K., & Heap, G. (2012). The pharmaceutical market for obesity therapies. Nature Reviews, 11, 669–670. doi: 10.1038/ nrd3830

13.World Health Organization. (2012). Obesity and overweight. Retrieved from www.who.int/mediacentre/ factsheets/fs311/en/index.html


فایل ضمیمه