Interio

کلینیک مجازی دیابت پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی تهران

1390/10/18 | ایجاد کننده: Admin

دیابت و مدرسه

اگرشما بدلیل بیماری دیابت در مدرسه دچار مشکل شده اید، آیا تنها و به حال خود رها میشوید؟ البته نه، معلمین ،مربیان،مربی بهداشت وحتی دوستانتان در این موارد به شما کمک میکنند . اما اگر آنها از نیازهای شما آگاهی نداشته باشند یا ندانند که شما به دیابت مبتلا هستید نمی توانند کمک مناسبی را به شما برساند.پس چگونه می توانید آگاهی آنها را بیشتر کنید؟بیایید راه حل ها را مرور کنیم. آیا دیابت شما یک راز است؟ بهترین راه برای شروع، آن است که پدر یا مادرتان با معلمین وسایر پرسنل مدرسه ملاقات داشته و درباره نقش آنها در کمک به شما در کنترل دیابتتان صحبت کنند. بدین ترتیب پرسنل مدرسه میدانند که دیابت دارید. آنها خواهند فهمید که شما نیاز به اندازه گیری قند خون، مصرف داروها، یا رسیدگی بیشتر توسط مربی بهداشت در بعضی مواقع خواهید داشت. والدین می توانند یک کپی از برنامه کنترل دیابتتان را به مدرسه بیاورند تا پرسنل مدرسه بدانند که با مشکلات احتمالی چگونه برخورد کنند. البته شما نیز باید در مدرسه مراقبت از خود و تلاشتان برای کنترل قند خون را فراموش نکنید. انجام این کارها نیز به شما کمک خواهد کرد: همیشه آماده: تمام چیزهایی را که در منزل برای مراقبت از خود انجام میدهید در مدرسه نیز باید پیگیری شود. والدینتان می توانند به شما کمک کنند که آنچه را که نیاز دارید به همراه داشته باشید مانند داروها، وسایل اندازه گیری قند خون، نهار، میان وعده ها، آب، گردنبند یا دستبند هویت، یک نوع قند ساده، انسولین و سرنگ وهر چیزی که پزشک شما توصیه کرده است. آموزش برای کنترل دیابتتان لازم است که بعضی از کارها را خودتان انجام دهید، مانند اندازه گیری قندخون، خوردن میان وعده، یا مصرف دارو ها. گاهی اوقات شما در موقعیتی قرار می گیرید که برایتان مشکل است (ماننداندازه گیری قندخون). به هیچ عنوان نگران نباشید. هر زمان که می توانید برای معلم خود توضیح دهید که گاهی لازم است برای اندازه گیزی قند خونتان ازکلاس خارج شوید. اگر مربی یا معلم جدید، از وجود دیابت شما مطلع نیست با او نیز صحبت کرده یا والدینتان برای او یک یاد داشت بنویسند.

اگر مشکلی داشتید چه کنید: بدانید که اگر مشکل ویا سئوالی داشتید چه کسی به شما کمک خواهد کرد. اگر مدرسه شما پرستار ندارد آیا کس دیگری می تواند کمکتان کند؟آیا شما یامسئولین مدرسه باید با والدین یا پزشکتان تماس بگیرند؟چه مشکلاتی باید سریعا" حل شده و در چه مواردی میتوان تا اتمام مدرسه صبر کرد؟ والدینتان را مطلع کنید: اجازه دهید که والدین شما در باره هر تغییر ،مشکل یا رخ دادی که در زمان مدرسه اتفاق می افتد مطلع شوند.ممکن است آنهاتصمیم بگیرند که این مسئله را با پزشک مطرح کنندو نیاز به اقدام فوری باشد.

به هم کلاسی های خود چه بگوییم: لازم نیست که شما به تمام مردم دنیا اعلام کنید که دیابت دارید اما اگر دوستان نزدیک شما از این مسئله مطلع شوند احساس بهتری خواهید داشت . مادر یا پدرتان میتوانند دربیان این مطلب به شما کمک کنند. می توانید به طور خلاصه درباره آن توضیح دهید مانند:

"من دیابت دارم .به همین خاطر مجبورم گاهی قند خونم را اندازه گیری کنم و یا دارو مصرف کنم. اگر این کارها را انجام ندهم بیمار خواهم شد. بعضی از بچه ها کسانی را که با دیگران فرق دارند مسخره می کنند.دیابت هم شما را کمی متفاوت از دیگران میکند وممکن است گاهی مسخره شوید.اگر این اتفاق افتاد ، میتوانید بگویید که دیابت دارید و توضیح مختصری بدهید .اگر این کار موثر نبود می توانید از والدین ،معلم و یا مشاور مدرسه کمک بگیرید.دوستانتان هم میتوانند کمک کنند .به عنوان مثال آنها میتوانند بگویند:" تمامش کنید .دیابت مشکل بزرگی نیست."

ولی به خاطر داشته باشید هر زمان که در این باره ناراحت بودید در باره آن صحبت کنید.چرا که صحبت کردن باعث می شود احساس بهتری داشته باشید.

معلمین گرامی روی صحبت ما با شماست

اگر دانش آموز مبتلا به دیابت دارید بدانید:

1- کودکان مبتلا به دیابت با یکدیگر متفاوت هستند.

محققین مرکز تحقیقات غدد (EMRC) نیز تاکید دارند که هریک از دانش آموزان شما ممکن است هنگام افت قند خون علایم متفاوتی را نشان دهند. انسولین، مقدارغذا، ورزش، بیماری، اضطراب و هر تغییری در برنامه روزانه ممکن است مقدار قند خون را تغییر دهند.

2-موقعیت خاص این دانش آموزان رادر نظر بگیرید.

گاهی لازم است علاوه بر ساعات تغذیه و به محض احساس افت قند خون، کودک یک ماده دارای قند ساده بخورد. در بعضی موارد هم اگر کودک خوردن میان وعده را فراموش کرد این وظیفه شماست که به او یادآوری کنید.

3- هرگز به دانش آموز خود برچسب نزنید.

هیچگاه کودکی را با نام دیابتی از سایر دوستانش جدا نکنید. این افراد تمایل دارند مانند سایر دانش آموزان کلاس با آنها رفتار شود.

4-دلسوزی نکنید.

این کودکان به دلسوزی شما نیاز ندارند بلکه می خواهند آنها را درک کرده ، پذیرفته و حمایت کنید.

5-همیشه آماده باشید.

همیشه یکی از انواع قندهای سریع الاثر را به همراه داشته باشید، بخصوص هنگام ترک مدرسه مثلا"در گردش های علمی. بهترین شکل آن میتواند یک قوطی آب میوه باشد.

6-از دیگران کمک بگیرید.

اگر کودک دچار افت قند شده هرگز او را تنها نگذارید و در صورت ترک کلاس نیز کسی را همراه او بفرستید.

7-برای خروج کودک از کلاس سختگیر نباشید.

اجازه دهید کودک در مواقع لازم براحتی از دستشویی استفاده کند چرا که وی بدنبال افزایش قند خون تکرر ادرار پیدا کرده و نیز مایعات بیشتری می نوشد.

8-صبور باشید.

افزایش و کاهش قند خون ممکن است تمرکز و یاد گیری کودک را کاهش دهد. تغییر در نمرات کودک ممکن است بدلیل همین مسئله باشد پس گاهی لازم است مطالب را مجددا" تکرار کنید.

9-همکاری یک اصل است.

ارتباط خود را با والدین ،کودک و مربی بهداشت حفظ کنید تا در مواقع لزوم بتوانید کمک کنید.

10-آگاهی توانایی است در ارتقای آن بکوشید.

سعی کنید ببیش از پیش درباره دیابت بیاموزید. افزایش مهارت شما در انجام کارهایی مثل اندازه گیری قند خون یا تزریق انسولین و گلوکاگون باعث می شود که کودک، والدین او و حتی خود شما احساس امنیت و آرامش بیشتری داشته باشید.


کلمات کلیدی

Empty