Interio

کلینیک مجازی دیابت پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم

دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی تهران

1390/10/26 | ایجاد کننده: Admin

ديابت چيست؟

بدن EMRI ما براي توليد انرژي به سوخت نياز دارد، مواد غذايي که مصرف مي‌كنيم نهايتاً به يك قند ساده به‌نام گلوكز تبديل مي‌شوند. گلوكز وارد جريان خون وسپس سلولها شده و براي توليد انرژي و رشد بدن مورد استفاده قرار مي گيرد. درصورتي که قند به جاي ورود به سلولها درخون باقي بماند، قند خون افزايش يافته و منجر به بروز ديابت مي گردد. علت بروز اين بيماري، كمبود انسولين است. انسولين هورموني است كه از غده لوزالمعده (پانكراس) ترشح مي‌شود. اين ماده كليدي، موجب ورود قند به سلولها مي‌شود تا قند، جهت تأمين انرژي مورد استفاده قرار گيرد يا براي مصارف بعدي ذخيره گردد. بدون وجود انسولين، قند نمي‌تواند از جريان خون خارج و وارد سلولها شود. ديابت به دو نوع تقسيم مي‌شود: ديابت نوع 1 و ديابت نوع 2

ديابت نوع 1 چيست؟

در اين نوع ديابت، غده پانكراس توانايي توليد انسولين را ندارد و توليد انسولين بسيار كم يا متوقف مي‌شود. ديابت نوع 1 معمولاً در دوران كودكي يا نوجواني آغاز مي‌شود، اما ممكن است در هر سني شروع شود.متخصصان، اين نوع ديابت را يک بيماري خود ايمني دانسته ومعتقدند که عامل وراثت وعوامل محيطي به درجات نا معلوم در آن موثر است.

ديابت نوع 2 چيست؟

در ديابت نوع 2، غده لوزالمعده انسولين توليد مي‌كند اما مقدار آن ناكافي است و يا بدن نسبت به آن مقاوم است و توانايي استفاده از آن را ندارد. اين نوع ديابت بيشتر در افراد مسن (بالاي 40 سال) ديده مي‌شود. ديابت نوع 2 با رژيم غذايي مناسب، ورزش و در صورت لزوم با قرص كنترل مي‌شود. گاهي اوقات، وقتي لوزالمعده بيش از حد تنبل مي‌شود ويا...، فرد مبتلا به ديابت نوع 2 نيز ممكن است به انسولين نياز پيدا كند.

نكات مشترك ديابت نوع 1 و 2 کدامند؟

نكته مشترك اين دو نوع ديابت، اين است كه قند خون بسيار بالا مي‌رود (هيپرگليسمي).در صورتي‌كه قند خون سالهاي سال بالا بماند، عوارض بعدي ديابت به‌وجود مي‌آيد.

چه تفاوتي بين ديابت نوع 1 و 2 وجود دارد؟

تفاوت اساسي بين اين دو نوع ديابت آن است كه در ديابت نوع اول، فرد براي ادامه حيات نياز به مصرف انسولين دارد، زيرا سلولهاي بتاي لوزالمعده وي از بين رفته است و بدن او قادر به توليد انسولين نمي‌باشد. اگرچه بعضي از افراد مبتلا به ديابت نوع دوم نياز به مصرف انسولين پيدا مي‌كنند؛ اما غالباً شروع مصرف انسولين پس از عدم پاسخ به درمان با قرصهاي خوراكي مي‌باشد.