پژوهشگاه علوم غدد و متابوليسم

مقالات / گروه اصلی

   -

ارتباط ميان فعاليت بدني و خطر ابتلا به ديابت نوع 2 در بين ساکنين 64 - 24 ساله منطقه 17 تهران

عنوان : ارتباط ميان فعاليت بدني و خطر ابتلا به ديابت نوع 2 در بين ساکنين 64 - 24 ساله منطقه 17 تهران
نویسندگان : فخرزاده حسين*,قادرپناهي مريم,شريفي فرشاد,بادامچي زاده زهره,ميرعارفين مژده,پورابراهيم رسول,قطبي سارا,نوري معصومه,لاريجاني باقر
نام مجله : مجله ديابت و ليپيد ايران
سال انتشار : 12/11/2010
از صفحه : 170
تا صفحه : 179

مقدمه: نقش مفيد فعاليت بدني در ممانعت از ابتلا به ديابت در مطالعات متعدد به چشم مي خورد. هدف از انجام اين مطالعه بررسي ارتباط ميان فعاليت بدني با شدت متوسط (150 دقيقه در هفته) يا بيشتر و کاهش خطر ديابت در بزرگسالان چاق و غير چاق ساکن منطقه 17 تهران بود. روش ها: 1552 فرد 64 - 25 ساله از ساکنين منطقه 17 تهران بطور تصادفي توسط يک نمونه گيري خوشه اي يک مرحله اي انتخاب شدند و در اين مطالعه مقطعي که بخشي از مطالعه عوامل خطر بيماري هاي قلبي - عروقي در جمعيت تحت پوشش پايگاه تحقيقات دانشگاه علوم پزشکي تهران و مطابق با الگوي مونيکاي سازمان بهداشت جهاني بود، شرکت کردند. به منظور ارزيابي فعاليت بدني ايروبيک با شدت متوسط از پرسشنامه فعاليت بدني انتخابي مونيکا استفاده شد. ديابت با تشخيص قبلي و يا استفاده اخير از داروهاي هيپوگليسميک يا انسولين و يا قند خون ناشتاي 126 mg/dl? تعريف شد. يافته ها: پس از تقسيم بندي بر اساس وضعيت چاقي و در مقايسه با گروه غير فعال، نسبت شانس (OR) تعديل شده ديابت نوع 2 در گروه چاق داراي فعاليت بدني ?150 دقيقه در هفته، 0.64 (فاصله اطمينان %95: 1.39 - 0.30) بود درحالي که در نمونه هاي غيرچاق، اين فعاليت بدني بطور معني داري با کاهش 50 درصدي خطر ديابت نوع 2 مرتبط بود (0.50=OR، فاصله اطمينان %95: 0.94 – 0.26). نتيجه گيري: يافته هاي اين مطالعه حاکي از وجود يک ارتباط معني دار ميان اين سطح از فعاليت بدني و کاهش خطر ديابت در بزرگسالان غير چاق ايراني بود. كليد واژه: فعاليت بدني، ديابت نوع 2، چاقي